هیم

«لغت نامه دهخدا»

(اِ) هیمه. هیزم سوختنی. (آنندراج) (غیاث اللغات) :
دلم مرگ پسرعم سوخت و در جانم زد آن آتش
که هیمش عرق شریان گشت و دودش روح حیوانی.
خاقانی.