هیولا

«لغت نامه دهخدا»

[هَ] (معرب، اِ) مادهء هر چیز. (غیاث اللغات) (آنندراج). مقابل صورت :
هیولا را اگر وصفی کنی بیرون برد مقدور
که باشد بی خلاف آنگه ز خرد و واحد و یکتا.
ناصرخسرو.
گشایم راز لاهوت از تفرد
نمایم ساز ناسوت از هیولا.خاقانی.
رجوع به هیولی شود.