اشخوب

«لغت نامه دهخدا»

[اُ] (ع اِ) بانگ شیر دوشیدن. یقال: انها لاشخوب الاحالیل. (از اقرب الموارد). صوت الدِرَّه. یقال: انها لاشخوب الاحالیل(1) و سیبویه، انها لاشخوف الاحالیل روایت کرده است. نضربن شمیل گوید: ناقه اشخوف الاحالیل؛ عقیمه الضرع واسعه الاحالیل. ج، اشاخیب. (از اقرب الموارد).
(1) - احالیل جِ اِحلیل بمعنی مخرج شیر از پستان است.