اشد

«لغت نامه دهخدا»

[اَ شَدْ دُ / اَ شَ دُ] (ع فعل) مخفف اَشهدُ فعل مضارع متکلم وحده یعنی گواهی میدهم. یقال: اَشَدُّ لقد کان کذا و اَشَدُ مخفّفهً ای اشهدُ؛ یعنی گواهی میدهم. (منتهی الارب).
-اشد گفتن؛ بتخفیف دال، در تداول فارسی زبانان عوام بمعنی اشهد گفتن است یعنی کلمهء شهادت «اشهد ان لا اله الا الله» را بر زبان جاری ساختن.