اشعهء ماوراء قرمز

«لغت نامه دهخدا»

[اَ شِعْ عَ / عِ یِ وَ ءِ قِ مِ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب)(1) منبع اشعهء ماوراء قرمز آفتاب قوس الکتریکی(2) و لامپهای الکتریکی است. امواج اشعهء ماوراء قرمز بلندتر از امواج اشعهء نورانی آفتاب بوده و اگر اشعهء آفتاب را از منشوری عبور داده و در روی صفحه ای منعکس کنند، این اشعه در خارج اشعهء قرمز (نقطهء مقابل اشعهء ماوراء بنفش) جای میگیرند. اشعهء ماوراء قرمز اثر رگ گشا داشته و خون را به موضعی که تحت تأثیر آن قرار گرفته متوجه کرده رنگ قرمز مخصوصی که پس از مدت کوتاهی از بین میرود، به پوست میدهد. اثر آرام کنندهء درد آن نظیر اثر اشعهء ماوراء بنفش است. برای بدست آوردن اشعهء ماوراءقرمز، شیشه های قرمزرنگ و یا صفحات نازک آلومینیوم را در مسیر تابش لامپهای الکتریکی می گذارند. این صفحات اشعهء نورانی را متوقف کرده و تنها اشعهء ماوراء قرمز را عبور میدهند. از اشعهء ماوراء قرمز در درمان لومباگو، نورالژی، دردهای مزمن مفاصل و برای بهبود زخمهائی که دیر التیام پیدا میکند، استفاده میشود. معمولاً هر دو روز یک بار موضع دردناک و یا محل زخم را نیم ساعت در مسیر اشعهء ماوراء قرمز میگذارند. (کتاب درمانشناسی ج 1).
(1) - Rayons infrarouges.
(2) - Arc electrique.