«لغت نامه دهخدا»
[اَ شَق ق] (ع ص) اسب که در دویدن چپاراست رود. || یا اسب گشاده دست و پا. || اسب دراز. مؤنث: شَقّاء. ج، شُقّ. || زن فراخ فرج. (منتهی الارب). || دراز. (تاج المصادر) (زوزنی). || (اِخ) نام اسب بنی صبیعه بن فراز. (منتهی الارب).