اشق

«لغت نامه دهخدا»

[اَ شَق ق] (اِخ) موضعی است در شعر اخطل :
باتت یمانیه الریاح تقوده
حتی استقاد لها بغیر حبال
فی مظلم غدق الرباب کأنما
یسقی الاشق و عالجا بدوالی.
(از معجم البلدان).