اشک

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (اِخ) سوم یا اردوان اول. پس از پدر بتخت نشست (214 ق. م.) و نخست به ماد تاخت و همدان را گرفت و با قشون نیرومندی که داشت پس از تصرف ماد، کلده و بین النهرین قدیم را مورد تهدید قرار داد. با آن تیوخوس مدتها نبرد کرد و سرانجام بین اردوان و پادشاه مزبور، عقد اتحاد تعرضی و دفاعی بسته شد. باری اردوان یا اشک سوم در حوالی 196 ق. م. درگذشت و سلطنت او از 214 تا 196 ق. م. بود. (از ایران باستان). و رجوع به صص 2209 - 2212 همان کتاب و اردوان در همین لغت نامه شود.