اشک راندن

«لغت نامه دهخدا»

[اَ دَ] (مص مرکب)گریستن: هَطْل؛ اشک راندن چشم. (منتهی الارب) :
در این افسانه شرطست اشک راندن
گلابی تلخ بر شیرین فشاندن. نظامی.