اشکردن

«لغت نامه دهخدا»

[اِ کَ دَ] (مص) شکردن و شکاردن. (ناظم الاطباء) (لغات شاهنامه) :
نبودی به گیتی چنین کهترم
که هزمان بدو پیل و دیو اشکرم.فردوسی.