اشکریز

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (نف مرکب) اشکبار. گریان. رجوع به اشکبار شود. چشمی که اشک بسیار می افشاند. (ناظم الاطباء). || عاشق. (آنندراج) :
دیدی مرا بعید که چون بودم
با چشم اشکریز و دل بریان.فرخی.
خاک لرزید و درآمد در گریز
گشت او لابه کنان و اشکریز. مولوی.