اشکفت

«لغت نامه دهخدا»

[اِ کَ] (اِ) غار. (جهانگیری). غار و رخنهء کوه و اصل در آن شکاف و شکافته بوده. (انجمن آرای ناصری). مغاره و غار و رخنهء کوه. (ناظم الاطباء). شکفت :
برون آمد ز دروازه شتابان
نهاده روی زی اشکفت دیوان.
(ویس و رامین).