اشک گلگون

«لغت نامه دهخدا»

[اَ کِ گُ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) اشک سرخ. (آنندراج) :
گر کُمیتِ اشک گلگونم نبودی گرم رو
کی شدی روشن به گیتی راز پنهانم چو شمع.
حافظ (دیوان چ قزوینی - غنی ص 199).
و رجوع به اشک پیازی و اشک جگرگون و اشک حنائی و اشک خون آلوده و اشک خونی و اشک خونین و اشک عقیقی شود.