اشمار

«لغت نامه دهخدا»

[اِ] (اِ) شمار :
صد بار بروزی در، پرها بشمارند
چون نیم دبیری که غلط کرده به اشمار.
منوچهری.
که ضرورت بود عقد این گدا
این غریب اشمار را نبود وفا.مولوی.
و رجوع به غریب اشمار شود.