اشمذان

«لغت نامه دهخدا»

[اَ مَ] (اِخ) اشمذین. بلفظ تثنیه بقولی در شعر رزاح بن ربیعه العذری برادر قصی به مادرش:
جمعنا من السر من اشمذین
و من کل حی جمعنا قبیلا.
نام دو کوه است. نصر گوید: اشمذان تثنیهء اشمذ دو کوه است در میان مدینه و خیبر که دو قبیلهء جهینه و اشجع بدان فرودآیند. || و بقولی نام دو قبیله است. (از معجم البلدان). و رجوع به اشمذین شود.