«لغت نامه دهخدا»
[اُ] (ص نسبی) منسوب است به محله ای از بغداد موسوم به اشنان دان (از اشنان فارسی، غاسول معروف + دان، ادات فارسی بمعنی جای و مکان) و یاقوت در معجم الادباء در ترجمهء سعیدبن هارون بغلط تصور کرده است که نام محله اشنان است و در نسبت «دان» را بدان افزوده اند.