اشنوده

«لغت نامه دهخدا»

[اِ / اُ دَ / دِ] (ن مف) شنوده. به معنی شنونده :
بر گفت فرید ماجرایی
اشنودهء ماجرای من کیست؟
عطار (دیوان ص 80).