«لغت نامه دهخدا»
[اُ هِ دُ بِلْ لاه] (از ع، صوت مرکب)(1) سوگندی است که در تداول فارسی زبانان بجای خدا گواه است، خدای را گواه میگیرم، بکار رود. (1) - در عربی «اَشْهَدُ بالله» یا «اُشْهِدُ اللهَ» صحیح است.