اشهری

«لغت نامه دهخدا»

[اَ هَ] (اِخ) شاپور نیشابوری. شاعری شیرین زبان بزمان سلطان محمد بن شمس بود و در دولت سلطان محمد ببعض مناصب دولتی نائل آمد. از شاگردان ظهیر فاریابی (متوفی 598 ه . ق.) و از اولاد حکیم عمر خیام بود. دیوانی مرتب و کتابی بنام رسالهء شاپوری از آثار اوست. او راست:
عقیق را ز لبت آب در دهان آمد
خدنگ را ز قدت تاب در میان آمد.
(از قاموس الاعلام ترکی) (ریحانه الادب).
و رجوع به مجمع الفصحا ج 1 ص88 و آتشکده ص 135 و تذکرهء دولتشاه (ذیل شاهفور) شود.