اشی

«لغت نامه دهخدا»

[اُ شی ی] (ع اِ)(1) سپیدی پیشانی اسب که غره نامندش. || سپیدی دست و پای اسب، یقال: فرس حَسَن الاشی. (منتهی الارب).
(1) - در مادهء «وش ی».