اشی

«لغت نامه دهخدا»

[اَ شی ی / اُ شی ی] (ع اِ)(1) سپیدی پیشانی اسب. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء).
(1) - در مادهء «اش ی» بر وزن فعول.