«لغت نامه دهخدا»
[اَشْ فِ اَبْ یَ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) اصل آن را طبیب «بقراط» ترکیب کرد ولی پس از وی گاه بر مواد آن افزوده و گاه از آنها کاسته اند. و اساس آن مبتنی بر صمغها و اسپیذاب و نشاسته است و آن برای امراض حاره سودمند است و اورام را تحلیل و ردع کند. (از تذکرهء داود ضریر انطاکی). و رجوع به ص49 همان کتاب و ص303 تحفه (ذیل شیاف) شود.