«لغت نامه دهخدا»
[اَشْ فِ زَ فَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) بسبب نرمی و لطافت آنرا در بیماریهای مرکب بکار برند و فقط آنرا پس از نضج برمیگیرند و آن مسکن دردها و مقوی چشم و محلل فضلات است. (از تذکرهء داود ضریر انطاکی). و رجوع به تحفهء حکیم مؤمن ص304 و تذکره ص50 شود.