اشیر

«لغت نامه دهخدا»

[اَشْ یَ] (ص تفضیلی) قاآنی این صیغهء تفضیلی را از شیر جعل کرده است :
خندهء او گاه خشم خندهء شیر نر است
هرکه نگرید از آن خنده ز شیر اشیر است
قافیه گو جعل باش جعل ز من درخور است
رتبت من در سخن صد ره از آن برتر است
کز پی یک طیبتم خصم کند گیر و دار.