اشیرواد

«لغت نامه دهخدا»

[اَشیرْ] (اوستایی، اِ مرکب)(1) کلمهء اوستایی بمعنی تندرستی پتمانک کتک ختای (پیمان کدخدایی یا خطبهء عروسی که نزد پارسیان هند به اسم گجراتی خود اشیرواد معروف است). (از خرده اوستا ص 28).
(1) - ashirvad.