اشیهه

«لغت نامه دهخدا»

[اَ هَ / هِ] (اِ) آواز و شیههء اسب را گویند. (برهان) (جهانگیری) (آنندراج). آواز اسب که آنرا شنه و غُرِشْت نیز گویند و بتازیش صهیل خوانند. (شرفنامهء منیری). در فرهنگ جهانگیری بمعنی شیههء اسب است. (شعوری ج 1 ص128). شیههء اسب است و آنرا شنه نیز گفته اند. (انجمن آرای ناصری). آواز اسب باشد که شنه و شیهه نیز گویند و بعربی صهیل خوانند. (سروری). و شیهه و شیه و غُرِشْت که مرادفند آواز اسب را گویند و صهیل عربی آنست بهمین معنی. (فرهنگ خطی). و رجوع به شیهه و شنه و غرشت شود. || صدا. (آنندراج).