«لغت نامه دهخدا»
[اِ بَ کَ دَ] (مص مرکب)به هدف خوردن. به نشانه رسیدن تیر و جز آن. رسیدن. || افتادن به: قرعه بدو اصابت کرد. و رجوع به اصابت شود.