«لغت نامه دهخدا»
[اِ] (اِخ) ابوالحسن علی بن حسین. (577 - 657 ه . ق. / 1181 - 1258 م.) فقیه اصولی یمانی. در تعز به کسب دانش پرداخت و نخستین کسی است که اذان گفتن هنگام به خاک سپردن مرده را مقرر داشت و آنگاه گروه کثیری بدان فتوی دادند. او راست تألیفاتی در اصول و دیگر علوم دینی از قبیل «الرد علی الزیدیه». (از اعلام زرکلی ج2 ص668).