اصار

«لغت نامه دهخدا»

[اِ] (ع اِ) میخ طناب. (اقرب الموارد). میخ طناب خیمه. (منتهی الارب) (آنندراج). اصاره. ایصر. || حشیش. (اقرب الموارد). گیاه. (منتهی الارب). اصاره. ایصر. || رسن کوتاه که بدان دامن خیمه به میخ بربندند. (منتهی الارب) (آنندراج). رسن که دامن خیمه با میخ بدان بندند. ج، اُصُر. (مهذب الاسماء). || زنبیل. || گلیمی که در آن گیاه پر کرده آرند. (منتهی الارب) (آنندراج) (اقرب الموارد). ج، اُصُر، آصره. (منتهی الارب) (اقرب الموارد).