اصباح

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (ع اِ) جِ صبح، بمعنی بامداد. (منتهی الارب) (آنندراج). بامدادها. (غیاث اللغات) (تاج العروس). قال الله عزوجل: فالق الاصباح(1)؛ فراء گوید اگر اصباح و امساء (بفتح) بخوانیم جمع مساء و صبح است مانند ابکار و ابکار (بفتح و کسر)، شاعر گوید :
أفنی ریاحاً و ذوی ریاح
تناسخ الامساء و الاصباح.(از تاج العروس).
(1) - قرآن 6/96.