اصبره

«لغت نامه دهخدا»

[اَ بِ رَ] (ع اِ) علی الجمع، گوسپندان و شترانی که بامداد به چرا روند و شبانگاه بازآیند و به سفر نروند. واحد ندارد. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). من الغنم و الابل، التی تروح و تغدو و لاتعزب. و لا واحد له. (قطر المحیط) (اقرب الموارد). و در تاج العروس چنین است: من الغنم و الابل، التی تروح و تغدو علی اهلها و لاتعزب عنهم(1).
(1) - پس معنی و لاتعزب چنین است: و غایب نشوند، یا و جدا نشوند از خداوندانشان، نه «و به سفر نروند».