«لغت نامه دهخدا»
[اَ بَ] (اِخ) ابن فرج بن سعدبن نافع فقیه مالکی مصری، مکنی به ابوعبدالله. او در فقه شاگرد ابن ابی القاسم و ابن وهب و اشهب است و عبدالملک بن ماجشون در حق وی گفت که مصر مانندی برای اصبغ نیاورد. گفتند: حتی ابن القاسم؟ گفت: حتی ابن القاسم و او کاتب ابن وهب و جد او نافع آزادکردهء عبدالعزیزبن مروان بن الحکم الاموی والی مصر بود. و اصبغ بروز یک شنبه چهار روز از شوال ماندهء سال 225 ه . ق. درگذشت. و رجوع به عقدالفرید ج 3 ص 138 و ج 5 ص 209 و حلل السندسیه ج 2 ص 158 و تاریخ مصر ص 135 و 160 و تاریخ الخلفا ص 226 و 275، و ابوعبدالله در همین لغت نامه و ترجمهء مقدمهء ابن خلدون بقلم محمدِ پروین گنابادی ج2 ص925 و حاشیهء همان صفحه شود.