اصحاب حفص

«لغت نامه دهخدا»

[اَ بِ حَ] (اِخ) گروهی از پیروان حفص بن ابی المقدام بودند که آنان را حفصیه مینامند، و حفص خود از اتباع عبدالله بن اباض بود و میگفت: کسی که خدا را بشناسد و نسبت به دیگر اصول دین کفران ورزد یعنی رسول یا کتاب یا رستاخیز را انکار کند وی کافر هست ولی مشرک نیست، و نیز میگفت میان ایمان و شرک خصلتی یگانه است و آن تنها شناسایی خدای تعالی است. ولی اباضیه منکر این گفته های وی بودند و از اینرو از آنان انشعاب کرد. و رجوع به حفصیه و ملل و نحل شهرستانی چ مطبعهء حجازی قاهره ج1 ص214 و مقریزی ج4 ص180 و تعریفات ص61 شود.