«لغت نامه دهخدا»
[اَ بِ هِ] (اِخ) پیروان هشام بن عمرو فوطی بودند که آنان را هشامیه نیز گویند. هشام دربارهء قدر عقیدهء مبالغه آمیزی داشت چنانکه در این موضوع از پیروانش نیز بیشتر مبالغه میکرد و بطور کلی از نسبت دادن افعال به باری تعالی امتناع میورزید هرچند در تنزیل نیز تصریح شده باشد، او میگفت خدا میان قلوب مؤمنان تألیف برقرار نمیکند بلکه این مؤمنان اند که به اختیار خود مؤتلفان اند، در صورتی که در تنزیل آمده است: ماالفت بین قلوبهم ولکن الله الف بینهم. (8/63). و رجوع به هشامیه و ملل و نحل شهرستانی چ مطبعهء حجازی قاهره ج1 ص97 شود.