اصحاب یمین

«لغت نامه دهخدا»

[اَ بِ یَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) اصحاب الیمین. خداوندان دست راست یعنی بهشتیان که نامهء اعمالشان به دست راستشان داده میشود یا در دست راست عرصات محشر می ایستند. (فرهنگ نظام). آنهااند که در وقت اخراج ذریت از صلب آدم علیه السلام ایشان به راست وی بوده اند یا نامهء اعمال در آن روز به دست راست ایشان دهند تا به بهشت روند و آن بر یمین عرش است. (از تفسیر حسینی) (آنندراج). آن بود که به ابتدای عمر به گناه تخلیط کند آنگه توفیق دریابد او را تا توبه کند و با درگاه خدای شود، او از اصحاب الیمین باشد، اهل بهشت باشد و بر دست راست رود. (از تفسیر ابوالفتوح چ قمشه ای ج9 ص314). و رجوع به همان صفحه، و اصحاب میمنه شود.