«لغت نامه دهخدا»
[اَ] (ع اِ) جِ صُدْغ. (دهار) (منتهی الارب). جِ صُدْغ، بمعنی مابین چشم و گوش مردم. و موی پیچیده بر صدغ فروهشته. (آنندراج). بناگوشها. موهای بناگوش و میان چشمها و گوشها و موها که بر این مواضع باشند. جِ صدغ، بمعنی میان چشم و گوش و موی پیچیده بر این جایگاه. (از اقرب الموارد) (قطر المحیط). و رجوع به صُدْغ شود.