اصرم شقری

«لغت نامه دهخدا»

[اَ رَ مِ شَ قَ](1) (اِخ)صحابی است. (منتهی الارب). کسی که پیامبر (ص) او را به تفاؤل زرعه نامید. صحابی است. (تاج العروس). و صاحب الاصابه آرد: اسامه بن اخدری تمیمی شقری... نزیل بصره بود، ابن حبان گوید در حالی که اسلام آورده بود نزد حضرت رسول (ص) رفت - انتهی. و او را حدیثی است از روایت بشیربن میمون از وی گفت: تیره ای (حیی) از قبیلهء شقره نزد پیامبر (ص) آمد و در میان ایشان مرد تنومندی بود او را اصرم میگفتند که بنده ای حبشی خریده بود، پس گفت: ای رسول خدا او را نام گذار و بخوان. وی را گفت: نام تو چیست؟ گفت اصرم. پیامبر گفت: بلکه زرعه او را برای چه میخواهی؟ گفت برای چوپانی. آنگاه انگشتان او را گرفت و گفت: او عاصم است. حدیث وی را ابوداود و حاکم در المستدرک تخریج کرده اند. و ابن سکن گفت او را جز این حدیث، حدیث دیگری نیست و طبرانی نیز بهمین سان آنرا تخریج کرده است و از روایت دیگری از بشیر از اسامه از اصرم آمده است که گفت گفتم: ای رسول خدا من بندهء تازه ای خریدم. (از الاصابه ج1 ص29).
(1) - محرَّکهً. (تاج العروس).