«لغت نامه دهخدا»
[اِ فَ بَ / بُ] (اِخ) شروین (اول)بن سرخاب بن مردان. ششمین سلطان نخستین دولت اصفهبدان در مازندران و از خاندان باوند بود و بسال 155 ه . ق. بسلطنت رسید. وی 25 سال فرمانروایی کرد و با یکی از امرای جبال بنام وندادبن هرمز همدست گردید و از ملوک رستمدار یاری خواست و امرای عرب را از طبرستان براند. رجوع به فهرست تاریخ ابن اسفندیار ذیل شروین و حبیب السیر چ خیام ج2 ص417 شود.