اصل الذره

«لغت نامه دهخدا»

[اَ لُذْ ذُرْ رَ] (ع اِ مرکب) بیخ غله جوار(1) مخدر است. رجوع به الفاظ الادویه، و ذرت شود.
(1) - در تداول اهالی خراسان جواری گویند.