اصل پاک

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (ص مرکب) اصیل. بااصل. نجیب. باگهر :
با مردم اصل پاک و عاقل آمیز
وز نااهلان هزار فرسنگ گریز.خیام.
و رجوع به اصل شود.