اصم

«لغت نامه دهخدا»

[اَ صَم م] (اِخ) ابن ابی ربیعه. از شجعان قبیلهء بنی شیبان عرب بود که بخاطر خونخواهی یک تن صد تن، از قبیلهء تمیم را بکشت و در مفاخره ای که میان یکی از افراد قبیلهء بنی شیبان با یکی از افراد قبیلهء بنی عامر در حضور معاویه آغاز شد، دو تن از حکمها، عدی بن حاتم و شریک بن اعور حارثی، اصم بن ابی ربیعه را بر عامربن مالک ترجیح دادند. رجوع به بلوغ الارب ج 1 ص284 شود.