اصون

«لغت نامه دهخدا»

[اَصْ وَ] (ع ن تف) نگاه دارنده تر و بهتر حفظ کننده. (ناظم الاطباء). نگاهدارتر. نگهبان تر. محافظ تر: والامّ علی ولدها اشفق و لها اصون. (الجماهر بیرونی ص107).