اصیله

«لغت نامه دهخدا»

[اَ لَ] (ع اِ) هلاک و موت. (منتهی الارب) (آنندراج). هلاک و مرگ، چون اصیل. اوس بن حجر گوید:
خافوا الاصیله و اعتلت ملوکهم
و حملوا من اذی عزم باثقال.
(از تاج العروس).
|| اصل. (منتهی الارب) (آنندراج). || جمیع. همه: جاؤا باصیلتهم؛ ای باجمعهم. و این گفتهء ابن سکیت است که زمخشری نقل کرده است. (از تاج العروس). اصیله الرجل؛ جمیع مال با نخلستان او. (منتهی الارب). اخذه باصیلته، بنا بنقل ابن السکیت؛ ای باجمعه، و همچنین: جاؤا باصیلتهم و باصلتهم (محرکهً)، بنقل ابن اعرابی؛ ای اخذه کله باصله لم یدع منه شیئاً. (از تاج العروس). || و اهل طایف گویند: فلان را اصیله ای است؛ یعنی ارضی قدیمی و موروثی دارد که در آن میزید. (از تاج العروس).