«لغت نامه دهخدا»
[اَ بُ] (ع اِ) جِ ضَبُع. (منتهی الارب). جِ ضبع، بمعنی کفتار، مؤنث است. (آنندراج). و آن جمع قِلّه است. (معجم البلدان). رجوع به ضبع شود.
