اضطفان

«لغت نامه دهخدا»

[اِ طِ] (ع مص) از پای خود دنبالهء خود را زدن، یقال: اضطفن؛ ای ضرب بقدمه مؤخر نفسه. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). پشت پای خود به نشستن گاه کسی(1)فازدن. (زوزنی).
(1) - صحیح: نشستن گاه خود.