اضم

«لغت نامه دهخدا»

[اَ ضَ] (ع اِ) غضب. حِقد و حسد. (معجم متن اللغه). حِقد و حسد و غضب. ج، اَضَمات. ابن بری گفت :
و باکرا الصید بحَدٍّ و اضم
لن یرجعا او یخضبا صیداً بدم.
(از لسان العرب).
حقد و حسد و غضب. (ذیل اقرب الموارد) (قطر المحیط). کینه و حسد و خشم. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج).