اطروفه

«لغت نامه دهخدا»

[اُ فَ] (ع اِ) حدیث نادر، مانند این گفتار: انا اطروفه الزمان. (از اقرب الموارد). || اعجوبه. طرفه : و نزلنا بمدرسه تقابل الجامع الاعظم بها المدرس العالم... مصلح الدین... اطروفه من طرف الزمان. (ابن بطوطه). اعجوبهء عصر و اطروفهء روزگار بود. (نامهء دانشوران). || افسانه و احدوثه. (یادداشت مؤلف).