«لغت نامه دهخدا»
[اَ طَ] (اِخ) نام موضعی میان کوفه و بصره پشت مدینهء آزر. (منتهی الارب). موضعی میان کوفه و بصره پس مدینهء آزر. (ناظم الاطباء). اطط و اطد، شهری است بین کوفه و بصره نزدیکتر به کوفه. (مراصد). و یاقوت آرد: سرزمین میان کوفه و بصره نزدیک کوفه را اطط یا اطد خوانند و آن موضع در پشت مدینهء آزر پدر ابراهیم (ع) است. ابوالمنذر گوید از اینرو بدین نام خوانده شده که در فرودگاهی از زمین است. (از معجم البلدان). رجوع به اطد شود.