اطفار

«لغت نامه دهخدا»

[اِطْ طِ] (ع مص) فروبردن و درآویختن ناخن در چیزی، یا اِظِّفار است. (از متن اللغه). رجوع به اِظِّفار شود. || داخل کردن سوار پای خود را در زیر بغل دست اسب، و این عیب سوار است. (آنندراج) (ناظم الاطباء)(1).
(1) - در اقرب الموارد و متن اللغه این معنی در ذیل اِطْفار آمده نه اِطِّفار و صحیح هم دو متن مزبور است .