اطفال باغ

«لغت نامه دهخدا»

[اَ لِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) کنایه از نهال نورسته و اشجار نورسیده باشد. (برهان) (آنندراج). سبزه و نباتات و نهال نورسته و شاخهای نوخیز. (شرفنامهء منیری) (مؤید الفضلا) (شعوری ج 1 ص112). اطفال باغ و بستان؛ نهال نورسته و درختهای نورسیده. (ناظم الاطباء). || گلهای تازه. (آنندراج). || شاهد نوخاسته. (مؤید الفضلا).